این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است که در آن، شاعر خود را کاملاً تسلیم معشوق میداند و هرگونه نیک و بد را در دست او میبیند. او از معشوقی میگوید که هم در صومعه و هم در کعبه حضور دارد و این نشاندهندهی دوگانگی یا جامعیت معشوق است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'صومعه' و 'کعبه' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۶۶۳ - آنی تو که در صومعه مستم داری
در کعبه نشسته بتپرستم داری ۱
بر نیک و بد تو مر مرا دستی نیست
در دست توام تا بچه دستم داری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.