این متن به موضوعاتی مانند بیماری و رنج، نابینایی معنوی (عدم درک حق)، و دوری از صحبتهای بیفایده اشاره دارد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند جامهی عوری و چشم کور، به نکوهش این حالات میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که برای درک آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
رباعی ۱۶۳۱ - صحت که کشد به سقم و رنجوری به
زان جامه که سازی بستم عوری به ۱
چشمی که نبیند ره حق کوری به
صحبت که تقرب نبود دوری به ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.