شاعر در این بیتها از عشق و دلدادگی سخن میگوید و از زلف یار به عنوان منبع روشنایی یاد میکند. او اشاره میکند که هرچه سر به سوی آن زلف دارد، زنده میشود و در آنجا همه چیز جان دارد و تن نیست.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و اصطلاحات شعری دارد.
رباعی ۱۶۲۸ - زلف تو که یکروزم از او روشن نه
با خاک برآورد سرو با من نه ۱
با هرچه درآرد سر او زنده شود
کانجا همه جانست سراسر تن نه ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.