در این متن، شاعر از لحظهای سخن میگوید که گوهر ناگفته آشکار میشود و سرها به هم نزدیک شده و رازها بیان میگردد. سپس اشاره میکند که جهان از باد آشفته شده و از مخاطب میخواهد که در این آشفتگی، مست و خفته باشد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
رباعی ۱۵۹۳ - آن دم که رسی به گوهر ناسفته
سرها به هم آورده و سرها گفته ۱
کهدان جهان ز باد شد آشفته
برتو بجوی که مست باشی خفته ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.