شاعر در این بیتها از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن میگوید. او از خندهی معشوق که دلش را شاد میکند و از زلف پراکندهی او که غمش را افزایش میدهد، یاد میکند. همچنین اشاره میکند که معشوق با نوشتن خطی (نامهای) او را به بندگی خود درآورده است.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۵۶۰ - ترکی که دلم شاد کند خندهٔ او
دارد به غمم زلف پراکندهٔ او ۱
بستد ز من او خطی به آزادی خویش
آورد خطی که من شدم بندهٔ او ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.