شاعر در این ابیات از احساس غم و تنهایی خود در غیاب معشوق سخن میگوید و بیان میکند که بدون حضور او، حتی زیباییهای طبیعت مانند ماه نیز برایش لذتبخش نیست و احساس شرم و خجالت دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر از شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و عاطفی دارد.
رباعی ۱۵۵۴ - ای ماه چو ابر بس گرستم بیتو
در مه به نشاط ننگریستم بیتو ۱
برخاستم از جان تو نشستم بیتو
وز شرم به مردم چو نرستم بیتو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.