این متن به زیبایی از عشق و وابستگی به زمین سخن میگوید و با اشاره به اصحاف کهف، از خواب غفلت و بیداری معنوی صحبت میکند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات غنی فارسی دارد. همچنین، اشاره به اصحاف کهف ممکن است برای کودکان کمسنوسال نامفهوم باشد.
رباعی ۱۵۰۶ - ما کاهگلان عشق و پهلو به زمین
کرده است زمین را کرمش مرکب و زین ۱
تا میبرد این خفتگکانرا در خواب
اصحاف الکهف تا سوی علیین ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.