خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر بیان می‌کند که حتی اگر مرگ او را از بین ببرد، مانند دانه‌هایی که از خاک می‌رویند، او نیز از زمین برخواهد خاست و به زیبایی و شکوه بیشتری ظهور خواهد کرد. این متن به مفهوم جاودانگی و بقای روح پس از مرگ اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن برای درک و تجزیه و تحلیل، به بلوغ فکری و تجربه بیشتری نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
رباعی ۱۴۹۶ - گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان
گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان ۱
از خاک چو جمله دانه‌ها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان ۲
در حسن برآیم ز زمین صد چندان ۱
از خاک چو جمله دانه‌ها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۹۵ - فرخ باشد جمال سلطان دیدن
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۹۷ - گر دست بشد ز کار پائی می‌زن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
