شاعر بیان میکند که حتی اگر مرگ او را از بین ببرد، مانند دانههایی که از خاک میرویند، او نیز از زمین برخواهد خاست و به زیبایی و شکوه بیشتری ظهور خواهد کرد. این متن به مفهوم جاودانگی و بقای روح پس از مرگ اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن برای درک و تجزیه و تحلیل، به بلوغ فکری و تجربه بیشتری نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل میگیرد.
رباعی ۱۴۹۶ - گر تیغ اجل مرا کند بیسر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان ۱
از خاک چو جمله دانهها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.