شاعر در این متن بیان میکند که نه طبیعتی دارد تا با دوست درآمیزد، نه عقلی تا از عشق بپرهیزد، نه دستی تا با تقدیر بستیزد و نه پایی تا از میانۀ ماجرا بگریزد. این بیتها نشاندهندۀ احساس ناتوانی و تسلیم در برابر عشق و تقدیر است.
مفاهیم عمیق عشق، تقدیر و تسلیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
رباعی ۱۴۹۲ - طبعی نه که با دوست در آمیزم من
عقلی نه که از عشق بپرهیزم من ۱
دستی نه که با قضا درآویزم من
پائی نه که از میانه بگریزم من ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.