در این متن، شاعر از دلشکستگی و رنج عاشقانه میگوید. او بیان میکند که معشوق با تمام عشق و فریبش دل او را برد، اما وقتی به درون آن نگاه کرد، پر از زخم و خون بود. سپس معشوق دستور میدهد که دل را در آتش بگذارند، زیرا هنوز نپخته و خام است و به همین دلیل پر از خون است.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به زخم و خون میتواند برای کودکان نامناسب باشد.
رباعی ۱۴۷۰ - دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون ۱
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.