این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذبههای معنوی سخن میگوید. او از زیبایی و جلال معشوق و تأثیر عمیق او بر روح و جان سخن میراند. شاعر از مفاهیمی مانند ایمان، کفر، عشق، و جذبههای روحانی استفاده میکند و معشوق را به عنوان منبع الهام و کیمیا توصیف میکند که همه چیز را دگرگون میسازد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۶۸ - با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست
آن کِه ازو آگَهْ است از همه عالَم بَریست ۱
اَه که چه بیبَهرهاند باخَبَرانْ زان که هست
چهرهٔ او آفتاب طُرِّهٔ او عَنْبَریست ۲
آه ازان موسییی کان کِه بِدیدش دَمی
گشته رَمیده زِ خَلْق بر مَثَلِ سامِریست ۳
بر عددِ ریگ هست در هَوَسَش کوهِ طور
بر عَدَدِ اَخْتران ماهِ وِرا مُشتریست ۴
چَشمِ خَلایِق ازو بسته شُد از چَشم بَنْد
زان که مُسلَّم شُده چَشمِ وِرا ساحِریست ۵
اوست یکی کیمیا کَزْ تَبِشِ فِعْلِ او
زَرگَرِ عشقِ وِرا بر رُخِ من زَرگریست ۶
پایْ در آتش بِنِه هَمچو خَلیل ای پسر
کاتَش از لُطفِ او روضهٔ نیلوفریست ۷
چون رُخِ گُلْزارِ او هست چَراگاهِ روح
روحْ ازان لاله زار آه که چون پَروریست ۸
مَفْخَرِ جانْ شَمسِ دین عقل به تبریز یافت
آن گُهَری را که بَحر در نَظَرش سَرسَریست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.