این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید. او از حالات مختلف عشق، از شادی تا آتشین شدن، و از وفاداری و جستجوی معشوق صحبت میکند. شاعر همچنین از طبیعت و زیباییهای آن برای توصیف عشق استفاده میکند و در نهایت به عشق الهی و عرفانی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۴۶۶ - باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست
گرچه غَلَط میدَهَد نیست غَلَط اوستْ اوست ۱
گاهْ خوشِ خوش شود گَهْ همه آتش شود
تَعبیههایِ عَجَبْ یارِ مرا خوستْ خوست ۲
نَقْشِ وَفا وِیْ کُند پُشت به ما کِی کُند؟
پُشت ندارد چو شمع او هَمِگی روستْ روست ۳
پوست رَها کُن چو مار سَر تو بَرآوَر زِ یار
مَغز نداری مگر؟ تا کِی ازین پوستْ پوست؟ ۴
هر کِه به جِدِّ تمام در هَوَسِ ماست ماست
هر کِه چو سیلِ رَوان در طَلَب جوستْ جوست ۵
از هَوَسِ عشقِ او باغ پُر از بُلبُل است
وَزْ گُلِ رُخسارِ او مَغز پُر از بوستْ بوست ۶
مَفْخَرِ تبریزیانْ شَمسِ حَقْ آگَه بُوَد
کَزْ غَمِ عشق این تَنَم بر مَثَلِ موستْ موست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.