شاعر از روزهای گذشته و دوستی با فردی به نام بیدل یاد میکند که در چمنها سرمست بودند. اکنون شاعر آرزوی بازگشت آن روزها را دارد و از عهدشکنی دوستش شکایت میکند.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و اشاره به عهدشکنی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند 'سرمست' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشد.
رباعی ۱۴۳۶ - بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و من
سرمست همی شدیم روزی به چمن ۱
عمریست که من در آرزوی آنم
کان عهد به یادآوری ای عهد شکن ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.