این متن به بیان مفاهیم عرفانی و فلسفی مانند لطف و عطای الهی، سعادت، نور خداوند، و دوگانگی سرهای پاک و فرعی میپردازد. همچنین، از مفاهیمی مانند صبح سعادت، دریا، و نور خداوند برای بیان این مفاهیم استفاده شده است. در نهایت، متن به این اشاره میکند که جهان فراتر از آنچه میبینیم است و ادراک انسان محدود است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان دشوار باشد.
غزل ۴۶۴ - نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست
نوبَتِ لُطف و عَطاست بَحرِ صَفا در صَفاست ۱
دُرجِ عَطا شُد پدید غُرِّهٔ دریا رَسید
صُبحِ سَعادت دَمید صُبح چه؟ نورِ خداست ۲
صورت و تصویر کیست؟ این شَهْ و این میر کیست؟
این خِرَدِ پیر کیست؟ این همه روپوشهاست ۳
چارهٔ روپوشها هست چُنین جوشها
چَشمهٔ این نوشها در سَر و چَشمِ شماست ۴
در سَرِ خود پیچ لیک هست شما را دو سَر
این سَرِ خاک از زمین وان سَرِ پاک از سَماست ۵
ای بَسْ سَرهایِ پاک ریخته در پایِ خاک
تا تو بدانی که سَر زان سَرِ دیگر به پاست ۶
آن سَرِ اصلی نَهان وان سَرِ فرعی عِیان
دان که پَسِ این جهان عالَمِ بیمُنْتَهاست ۷
مَشک بِبَند ای سَقا میْ نَبَرَد خُنْبِ ما
کوزهٔ ادراکها تَنگ ازین تَنگناست ۸
از سویِ تبریز تافت شَمسِ حَق و گُفتَمَش
نورِ تو هم مُتَّصِل با همه و هم جُداست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.