شاعر در این شعر از معشوق خود با زبان عاشقانه و تمثیلهای زیبا مانند گل و چراغ عقل یاد میکند و از او میخواهد که در کنارش بماند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از تمثیلهای ادبی است که درک آن برای مخاطبان با سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، درک عمیقتر از ادبیات کلاسیک فارسی معمولاً به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد.
رباعی ۱۴۲۰ - ای کرده ز گل دستک من پایک من
بنهاده چراغ عقل من را یک من ۱
نالان به تو این جای شکر خایک من
اندر بر خویش کن مها جا یک من ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.