شاعر در این متن عاشقانه، معشوق را به عنوان کعبهٔ دل و قبلهٔ جان خود توصیف میکند و از رنج عشق و اشتیاق به دیدار او میگوید. او از معشوق میخواهد که حجاب را بردارد و چهرهاش را نشان دهد تا عاشق بتواند در راه عشق، خرقهٔ جان را پاره کند.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و عاطفی داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق و زبان شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
رباعی ۱۴۱۰ - ای روی تو کعبهٔ دل و قبلهٔ جان
چون شمع ز غم سوختم ای شعلهٔ جان ۱
بردار حجاب و رخ به عاشق بنمای
تا چاک زند به دست خود خرقهٔ جان ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.