شاعر از بیداری و رنج خود میگوید و بیان میکند که چگونه غم و آه از او سرچشمه گرفته است. او به شبهای ناشادی اشاره میکند که ریشهٔ غم او بودهاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، موضوعات غمانگیز و فلسفی آن برای سنین بالاتر مناسبتر است.
رباعی ۱۴۰۲ - ای داد که هست جمله بیدار از من
ای من که هزار آه و فریاد از من ۱
چو ذلک ما قدمت ایدیکم گفت
ناشاد شبی که اصل غم زاد از من ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.