خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از طمع و وفا سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است عیوبی در خود ببیند، اما دیگران را مقصر نمی‌داند. همچنین، اگر دیگران عیوبی را به او نسبت دهند، در هجران و دوری، باز هم به آن‌ها توجهی نمی‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
رباعی ۱۳۸۳ - آنکو طمع وفا برد بر شکران
آنکو طمع وفا برد بر شکران
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران ۱
ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران ۲
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران ۱
ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۸۲ - آن کس که نساخت با لقای یاران
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۸۴ - آن کیست کز این تیر نشد همچو کمان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
