شاعر خطاب به عزیزی میگوید که او آشفتهحال به دنبال نشانهای از گمشدهاش میگردد. شاعر اشاره میکند که دیشب کمر او را از میان دید و هشدار میدهد که گمان بد به دیگران نبرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۳۷۷ - آشفته همی روی بکوئی ای جان
میجوئی از آن گمشده خویش نشان ۱
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.