این متن بیانگر گذرا بودن زندگی و تغییرات آن است. شاعر از دوران کودکی و شادیهای گذرا یاد میکند و در نهایت به فناپذیری و ناپایداری زندگی اشاره میکند، همانند ابری که میآید و سپس پراکنده میشود.
مفاهیم عمیق فلسفی و انتزاعی موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. درک کامل این شعر نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارد.
رباعی ۱۳۷۵ - یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند بروی دوستان شاد شدیم ۱
پایژان حدیث ما شنو که چه شد
چون ابر درآمدیم و بر باد شدیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.