خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که هرگاه از مردم فاصله می‌گیرد، وجود خود را با موسیقی و نوا می‌بیند و در لحظات بی‌خودی، همه جهان را پر از معشوق (یا خدا) می‌یابد.
مفاهیم عرفانی و استفاده از اصطلاحاتی مانند 'بی‌خودی' و 'وجود' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۶۴ - هر گه که دل از خلق جدا می‌بینم
هر گه که دل از خلق جدا می‌بینم
احوال وجود با نوا می‌بینم ۱
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا می‌بینم ۲
احوال وجود با نوا می‌بینم ۱
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا می‌بینم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۶۳ - نی سخرهٔ آسمان پیروزه شوم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۶۵ - همچون سر زلف تو پریشان توایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
