شاعر از عاشق بودن خود میگوید و از مخاطب میخواهد که دف بزند تا او نیز حدیثی دیگر بگوید. او خود را خوشخو مانند عاشقان میداند و بیان میکند که حتی اگر مورد رحم قرار گیرد، باز هم از زخمها سخن خواهد گفت.
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیقتر از مفاهیم عشق و رنج نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۵۹ - میگوید دف که هان بزن بر رویم
چندانکه زنی حدیث دیگر گویم ۱
من عاشقم و چو عاشقان خوشخویم
ور رحم کنی زخم زنی این گویم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.