شاعر از ترس خود از چشم بد و زوال عشق سخن میگوید و حتی از سایهٔ خود نیز میترسد.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده و ترسهای وجودی است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد.
رباعی ۱۲۸۳ - کردیم قبول و من زرد میترسم
در خدمت تو ز چشم بد میترسم ۱
از بیم زوال آفتاب عشقت
حقا که من از سایهٔ خود میترسم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.