خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از ترس خود از چشم بد و زوال عشق سخن می‌گوید و حتی از سایهٔ خود نیز می‌ترسد.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده و ترس‌های وجودی است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد.
رباعی ۱۲۸۳ - کردیم قبول و من زرد میترسم
کردیم قبول و من زرد میترسم
در خدمت تو ز چشم بد میترسم ۱
از بیم زوال آفتاب عشقت
حقا که من از سایهٔ خود میترسم ۲
در خدمت تو ز چشم بد میترسم ۱
از بیم زوال آفتاب عشقت
حقا که من از سایهٔ خود میترسم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۸۲ - گر دل طلبم در خم مویت بینم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸۴ - گر رنج دهد بجای بختش گیرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
