شاعر در این متن از نوسانات روحی خود بین غم و شادی سخن میگوید، گاهی از غم عشق میسوزد و گاهی از دوستان پریشان است، اما در نهایت به دنبال راهی برای شادمانی و دلخوشی میگردد.
متن دارای مضامین عاطفی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است. همچنین، بیان احساسات پیچیده مانند غم و شادی نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
رباعی ۱۲۷۲ - گاه از غم دلبران بر آتش باشم
گاه از پی دوستان مشوش باشم ۱
آخر بچه خرمی زنم راه نشاط
آخر به کدام دلخوشی خوش باشم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.