شاعر از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید و حتی حاضر است دشنام و زهر از او بپذیرد و آن را با رضایت بنوشد. او بارها تأکید میکند که رام و مطیع معشوق است.
متن حاوی مفاهیم عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههایی مانند زهر و دشنام است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، درک کامل این متن نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و کلاسیک دارد.
رباعی ۱۲۲۸ - دشنامم ده که مست دشنام توام
مست سقط خوش خوش آشام توام ۱
زهرابه بیار تا بنوشم چو شکر
من رام توام رام توام رام توام ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.