خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر عشق و فداکاری بی‌حد است، جایی که شاعر خود را دوای درد، آشنای واقعی، و خونبهای معشوق می‌داند و از او می‌خواهد که حتی در صورت کشته شدن، شکرگزار باشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
رباعی ۱۱۶۷ - با درد بساز چون دوای تو منم
با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم ۱
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم ۲
در کس منگر که آشنای تو منم ۱
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۶۶ - با تو قصص درد و فغان میگویم
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۶۸ - باز آمدم و برابرت بنشستم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
