این شعر بیانگر عشق و فداکاری بیحد است، جایی که شاعر خود را دوای درد، آشنای واقعی، و خونبهای معشوق میداند و از او میخواهد که حتی در صورت کشته شدن، شکرگزار باشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
رباعی ۱۱۶۷ - با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم ۱
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.