در این متن، شاعر به دل خطاب میکند و از آن میخواهد که ناامید نشود و به امیدواری ادامه دهد. او اشاره میکند که در غیب (جهان نادیده) عجایب بسیاری وجود دارد و حتی اگر تمام جهان قصد آسیب رساندن به تو را داشته باشند، باز هم نباید دامن دوست (خدا یا معشوق) را رها کرد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال پیچیده باشد. همچنین، درک مفاهیمی مانند ناامیدی، امیدواری و توکل به دوست (خدا) نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سن 12 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
رباعی ۱۱۰۴ - نومید مشو امید میدار ای دل
در غیب عجایب است بسیار ای دل ۱
گر جمله جهان قصد به جان تو کنند
تو دامن دوست را نه بگذار ای دل ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.