شاعر در این بیتها عشق عمیق و وفاداری خود را به معشوق بیان میکند و تأکید میکند که دلش به جای دیگری نمیرود و چشمش جز اشک عشق چیزی نمیبیند. معشوق هم سرمهی چشم اوست و هم قوت قلبش.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و استفاده از استعارههای ادبی است که درک آنها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات نیاز دارد.
رباعی ۱۰۹۴ - حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل ۱
چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمهٔ دیدهای و هم قوت دل ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.