شاعر در این متن از عناصر مختلفی مانند باده، جام، زر، سیم، دانه، صید و دام نام میبرد و اشاره میکند که همه اینها نامهای مختلف برای یک چیز هستند، اما از گفتن نام اصلی آن خودداری میکند.
این متن دارای مفاهیم نمادین و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به باده (شراب) ممکن است برای گروههای سنی پایینتر مناسب نباشد.
رباعی ۱۰۰۴ - گه باده لقب نهادم و گه جامش
گاهی زر پخته گاه سیم خامش ۱
گه دانه و گاه صید و گاهی دامش
این جمله چراست تا نگویم نامش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.