شاعر از عشق و اشتیاق شدید به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که جانش از آتش عشق او در جوشوشور است و از بادهٔ عشقش مدهوش شده است. او از حسرت در آغوش گرفتن معشوق فغان و خروش میکند.
متن حاوی مفاهیم عاشقانهی عمیق و احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'باده' و 'آتش' ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح داشته باشد.
رباعی ۹۹۷ - از آتش تو فتاده جانم در جوش
وز باده تو شده است جانم مدهوش ۱
از حسرت آنکه گیرمت در آغوش
هرجای کنم فغان و هر سوی خروش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.