شاعر از شمع میخواهد که رخ نشان دهد تا او بتواند به جای روزه و نماز، به ناز کردن با شمع بپردازد. او بیان میکند که با بودن شمع، تمام اعمالش نماز است و در غیاب شمع، نمازش بیمعناست.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری داشته باشد.
رباعی ۹۴۷ - بنمای بمن رخ ای شمع طراز
تا ناز کنم نه روزه دارم نه نماز ۱
تا با تو بوم مجاز من جمله نماز
چون بیتو بوم نماز من جمله مجاز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.