در این متن، شاعر از دل میخواهد که از جفای عاشقان نگریزد، از دزدی در برابر پاسبانان نترسد، به دنبال نشانهای از بینشانان باشد و حتی با وجود درد عشق، از معشوق فرار نکند. این ابیات بر پایهی عشق، ایثار و پذیرش رنجهای عاشقی استوار است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانهی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال بهطور کامل قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند پذیرش رنج و جفای معشوق نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۹۳۴ - ای دل ز جفای دلستانان مگریز
دزدی خواهی ز پاسبانان مگریز ۱
میجوی نشان ز بینشانان مگریز
صد جان بده و ز درد جانان مگریز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.