این متن به حضور همیشگی و جداییناپذیر یک وجود یا مفهوم (احتمالاً عرفانی یا عاشقانه) اشاره دارد، مانند آبی که از جوی بیرون نمیرود یا بوی مشک که از نافه جدا نمیشود. شاعر تأکید میکند که این حضور همواره پایدار و متصل است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر آن نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفه دارد.
رباعی ۹۲۶ - آمد آمد آنکه نرفت او هرگز
بیرون نبد آن آب از این جو هرگز ۱
او نافهٔ مشک و ما همه بوی وئیم
از نافه شنیدهای جدا بو هرگز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.