در این متن، شاعر تضاد بین خزان (پاییز) و بهار را بیان میکند و اشاره میکند که تا زمانی که این دو یکی نشوند، گل و خار (زیبایی و رنج) به وجود نمیآیند. با وجود مخالفت ظاهری خار و گل، شاعر از مخاطب میخواهد که با دیدی متفاوت به این تضادها نگاه کند و بخندد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۹۲۰ - من رنگ خزان دارم و تو رنگ بهار
تا این دو یکی نشد نیامد گل و خار ۱
این خار و گل ارچه شد مخالف دیدار
بر چشم خلاف بین بخند ای گلزار ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.