شاعر آرزو میکند که هر روز دلش با شکرگزاری تازهای پر شود تا از خاطرات گذشته فراموش کند. او ابتدا میخواهد از شراب عشق بنوشد و سپس آن را به دیگران بدهد تا همگی مست شوند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری مانند 'باده عشق' و 'مدهوشی' است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
رباعی ۸۴۳ - هر روز دلم نو شکری نوش کند
کز ذوق گذشتهها فراموش کند ۱
اول باده ز عاشقی نوش کند
آنگاه دهد به ما و مدهوش کند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.