در این متن، شاعر بیان میکند که هر جا وفا و محبت کاشته شود، از گنجینهی عشق او سرچشمه گرفته است و هر جا شادی و طرب باشد، آن را بخشی از شادی خود میپندارد.
مفاهیم عمیق عشق، وفا و شادی در این متن نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً نوجوانان و بزرگسالان از آن بهرهمند هستند.
رباعی ۸۳۹ - هر جا به جهان تخم وفا برکارند
آن تخم ز خرمنگه ما میآ رند ۱
هرجا ز طرب ساز نی بردارند
آن شادی ماست آن خود پندارند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.