متن به توصیف رابطهای عرفانی و معنوی بین انسان و معشوق (یا خدا) میپردازد که در آن، انسان به عنوان بندهای در برابر معشوق (یا خدا) قرار میگیرد و هستی خود را به او وابسته میداند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع اشعار معمولاً برای سنین بالاتر که دارای درک بهتری از مفاهیم انتزاعی هستند، مناسبتر است.
رباعی ۸۳۰ - مه را طرفی به ماه رو میماند
چیزیش بدان فرشته خو میماند ۱
نی نی ز کجا تا به کجا مه که بود
جان بندهٔ او بدو خود او میماند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.