این متن شعری است که در آن شاعر عشق و ستایش خود را نسبت به معشوق بیان میکند و او را به عنوان کیمیای بیپایان و خوشخامی توصیف میکند که باعث جوشش و تحول میشود.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، زبان و سبک آن متعلق به ادبیات کلاسیک است که معمولاً برای مخاطبان با سطح بلوغ فکری بالاتر مناسب است.
رباعی ۸۰۲ - کی باشد کین نبش بنوش تو رسد
زهرم به لب شکرفروش تو رسد ۱
زیرا که تو کیمیای بیپایانی
ای خوش خامی که او بجوش تو رسد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.