شاعر در این شعر از تلاشهای بیثمر و سردرگمی خود در زندگی میگوید. او بارها عقل خود را به کار گرفته اما به نتیجهای نرسیده است. همچنین از شیفتگی به می و بیکاری شکایت دارد و در پایان از آیندهی نامعلوم خود میپرسد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانهی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین اشاره به 'می' (شراب) ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
رباعی ۷۵۱ - صد بار ز سر برفت عقلم و آمد
تا کی ز می شیفتگان آشامد ۱
از کار بماندم وز بیکاری نیز
تا عاقبت کار کجا انجامد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.