در این متن، شاعر از دشنامی که از لب معشوق میآید، به زیبایی یاد میکند و آن را با لعل و آتش مقایسه مینماید. همچنین، او اشاره میکند که دشنام معشوق دلکش است و هر بادی که بر گل میگذرد، خوشبو میشود.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «دشنام» ممکن است نیاز به توضیح بیشتری برای گروههای سنی پایینتر داشته باشد.
رباعی ۶۹۰ - دشنام که از لب تو مهوش باشد
چون لعل بود که اصلش آتش باشد ۱
بر گوی که دشنام تو دلکش باشد
هر باد که بر گل گذرد خوش باشد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.