این شعر بیانگر لحظهای است که نور حق با طلوع صبح آشکار میشود و جان در کالبد زندگان جاری میگردد. همچنین، به مردی اشاره دارد که در هر لحظه بدون زحمت، دوست را میبیند.
مفاهیم عرفانی و ادبی این شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۶۴۲ - چون صبح ولای حق دمیدن گیرد
جان در تن زندگان پریدن گیرد ۱
حایی برسد مرد که در هر نفسی
بیزحمت چشم دوست دیدن گیرد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.