شاعر در این بیتها از عشق و دلدادگی سخن میگوید و بیان میکند که حتی در ناامیدیها نیز امیدی وجود دارد. او حاضر است خود را در شراب عشق فنا کند، زیرا این عشق با یاد و خیال معشوق آمیخته است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند فنا در عشق و شراب عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۶۲۵ - جانم ز هواهای تو یادی دارد
بیرون ز مرادها مرادی دارد ۱
بر باد دهم خویش در این بادهٔ عشق
کاین باده ز سودای تو بادی دارد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.