شاعر عاشقانه از معشوق خود به عنوان دریایی پرتلاطم یاد میکند که در آتش عشق او آرامش دارد. او از ساقی میخواهد بادهای از لبهای معشوق بریزد، زیرا از آن باده سرشار از مستی میشود.
متن حاوی مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای شراب و مستی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۶۲۰ - جان چو سمندرم نگاری دارد
در آتش او چه خوش قراری دارد ۱
زان بادهٔ لبهاش بگردان ساقی
کز وی سر من عجب خماری دارد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.