متن بیانگر ناچیز بودن انسان در برابر هستی و بیفایده بودن تلاشهای اوست. شاعر احساس پوچی و بیارزشی را توصیف میکند و اشاره میکند که حتی افلاک نیز بر سر خاک (انسان) سودی ندارند.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا احساسات منفی شود.
رباعی ۶۱۵ - تو هیچ نهای و هیچ توبه ز وجود
تو غرق زیانی و زیانت همه سود ۱
گوئیکه مرا نیست به جز خاک بدست
ای بر سر خاک جمله افلاک چه سود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.