غزل ۳۸۲ - ای از کرم تو کار ما راست

ای از کَرَمِ تو کارِ ما راست
هر جای که خُرَّمی‌ست ما راست ۱

عاشق به جهان چه غُصّه دارد
تا جامِ شرابِ وَصلْ بَرجاست ۲

هر بادْ چَغانه ای گرفته
کو مُنْتَظرِ اشارتِ ماست ۳

هر آبْ چو پَرده دار گشته
اَنْدَر پَسِ پَرده طرفه بت‌هاست ۴

هر بُلبُل مَست بر نِهالی
ماننده راحِ روحْ اَفْزاست ۵

بسیار مگو که وقتِ آش است
چون گُرْسنگیِّ قومْ شش تاست ۶