این متن بیانگر احساسات عاشقانه و شادمانی است که در آن شاعر از عشق و وصل سخن میگوید و به زیباییهای طبیعت و مستی بلبلان اشاره میکند. او از غصههای دنیا دوری میجوید و به جای آن، به شادی و لذتهای زندگی میپردازد.
این متن حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از مفاهیم مانند شراب و مستی نیاز به بلوغ فکری و درک عمیقتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۳۸۲ - ای از کرم تو کار ما راست
هر جای که خُرَّمیست ما راست ۱
عاشق به جهان چه غُصّه دارد
تا جامِ شرابِ وَصلْ بَرجاست ۲
هر بادْ چَغانه ای گرفته
کو مُنْتَظرِ اشارتِ ماست ۳
هر آبْ چو پَرده دار گشته
اَنْدَر پَسِ پَرده طرفه بتهاست ۴
هر بُلبُل مَست بر نِهالی
ماننده راحِ روحْ اَفْزاست ۵
بسیار مگو که وقتِ آش است
چون گُرْسنگیِّ قومْ شش تاست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.