این متن به توصیف شخصیتی پیچیده و دوگانه میپردازد که ظاهری آرام و خاموش دارد اما در باطن پر از انرژی و جوشش است. شاعر از این شخصیت به عنوان فردی هشدار میدهد که ممکن است فریبنده و خطرناک باشد. همچنین، متن به مفاهیمی مانند هوشیاری، فریب، و قدرت روحی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فریب و هوشیاری ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۸۰ - آن خواجه اگر چه تیزگوش است
اِسْتیزه کُن و گِران فروش است ۱
من غِره به سُست خنده او
ایمِن گشتم که او خَموش است ۲
هُش دار که آبِ زیرِ کاه است
بَحری است که زیرِ کَهْ به جوش است ۳
هر جا که رَوی هُش است مِفْتاح
این جا چه کُنی که قُفلْ هوش است ۴
در رویِ تو بِنْگَرد، بِخَندد
مَغرور مَشو که رویْ پوش است ۵
هر دل که به چَنگِ او دَراُفتاد
چون چَنگ همیشه در خُروش است ۶
با این همه روحها چه زنبور
طَوّافِ وِینْد، زانک نوش است ۷
شیری است که غَم زِ هیبَتِ او
در گور مُقیمْ هَمچو موش است ۸
شَمسِ تبریز روزِ نَقْد است
عالَم به چه در حَدیثِ دوش است؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.