شاعر از مخاطب میخواهد تا به او بخندد تا ثواب ببرد و در عوض شکرگزار خواهد بود. او از گریههای خود میگوید که برای رسیدن به آرامش است و دلش میسوزد تا به کمال برسد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم باشد.
رباعی ۵۷۷ - بر بنده بخند تا ثوابت باشد
وز بنده شکر خنده جوابت باشد ۱
میگریم زار تا شرابت باشد
میسوزم دل که تا کبابت باشد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.