این متن بیانگر گذرا بودن روزهای وصال و خوشیها با یار و تبدیل آنها به دوران فراق است. شاعر با حسرت از روزگار گذشته یاد میکند که گویی هرگز وجود نداشته است.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و حسرتآلود است که درک آنها نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
رباعی ۵۴۷ - ایام وصال یار گوئی که نبود
وان دولت بیشمار گوئی که نبود ۱
از یار به جز فراق بر جای نماند
رفت آن همه روزگار گوئی که نبود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.