شاعر از عشق نافرجام و دردناک خود میگوید که با وجود دادن همهچیز (دل، دیده و جان) به معشوق، تنها دلشکستگی و رنج به دست آورده است.
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و درد عشق نافرجام است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده در شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۲۹ - افسوس که طبع دلفروزیت نبود
جز دلشکنی و سینه سوزیت نبود ۱
دادم به تو من همه دل و دیده و جان
بردی تو همه ولیک روزیت نبود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.