متن درباره عشق و عرفان است و بیان میکند که راه حقیقی، راه عشق و رضای محبوب است. شاعر تأکید میکند که جستجوی مراد شخصی حرام است و همه چیز باید در جهت رضای محبوب باشد. عشق به عنوان نیرویی والا و مقدس توصیف شده که روح را به سمت کمال هدایت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۷۴ - پرسید کسی که ره کدامست؟
گفتم کاین راهْ تَرکِ کامست ۱
ای عاشقِ شاه، دان که راهَت
در جُسْتِ رِضایِ آن هُمامست ۲
چون کام و مُرادِ دوست جویی
پس جُستِ مُرادْ خود حَرامست ۳
شُد جُمله روحْ عشقِ مَحبوب
کاین عشق صَوامِعِ کِرامست ۴
کَم از سَرِ کوه نیست عشقش
ما را سَرِ کوهِ این تمامست ۵
غاری که دَر اوست یار، عشقست
جان را زِ جَمالِ او نِظامست ۶
هر چِتْ که صَفا دَهَد صَوابست
تعیین بِنمی کُنم کُدامست ۷
خامُش کُن و پیرِ عشق را باش
کَاندَر دو جهانْ تو را اِمامست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.